ترجمه : همانا خداوند توبهء پيامبر و مهاجران و انصار را كه در زمان عسرت و شدّت ، از او ، پيروى كردند ، پذيرفت ، پس از آن كه نزديك بود دلهاى گروهى از آنان ، از حق منحرف شود ، سپس خداوند توبهء آنها را پذيرفت ، چرا كه او نسبت به آنان مهربان و بسيار رحيم است . ( 117 ) و نيز آن ، سه نفر را كه ( از جنگ ) بازماندند ، تا زمانى كه زمين با همهء وسعتش بر آنها تنگ شد ، و جانهايشان بر آنان به تنگ آمد ، و دانستند كه از خدا پناهگاهى جز به سوى او نيست ، پس در آن هنگام خداوند آنان را مشمول رحمت خود ساخت تا بر توبهء خود ثابت بمانند ، كه خداوند توبه پذير و مهربان است . ( 118 ) اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، تقواى خدا پيشه كنيد ، و با راستگويان باشيد . ( 119 ) تفسير : ذكر پيامبر در زمرهء توبه كنندگان فقط به عنوان تبرّك است و به اين جهت كه آن حضرت ، سبب توبهء آنها بود ، و گرنه معلوم است كه او ، كارى خلاف انجام نداده بود كه لازم باشد توبه كند . روايت شده است كه حضرت رضا عليه السّلام آيه را چنين قرائت مىكردند : لقد تاب اللَّه بالنّبىّ على المهاجرين . . . ؛ « خدا به واسطهء پيامبر توبهء آنها را قبول كرده است » . در اين آيه خداوند مؤمنان را وادار به توبه كرده و بيان فرموده است كه هيچ مؤمنى بىنياز از توبه و استغفار نيست . فِي ساعَةِ الْعُسْرَةِ ؛ در وقت سختى ، گاهى كلمهء « ساعة » به معناى مطلق زمان به كار